Misviering Op Solder: belevenis of performance?

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Al jarenlang doe ik regelmatig mee met het Solderkoor: een groep geoefende zangers die de muzikale omlijsting van misvieringen verzorgt in museum Ons’ Lieve Heer op Solder in Amsterdam. Het museum is gevestigd in een huis waarin in de 17e eeuw een schuilkerk gebouwd werd. Tot 1887 was deze kerk de parochiekerk, vanaf 1888 werd het museum.

“De zolderkerk bood vanaf 1952 opnieuw onderdak aan een bijzondere groep kerkgangers: katholieke kunstenaars. In navolging van Parijs, waar vrijere missen al populair waren onder acteurs, musici en andere kunstenaars, werd voor dezelfde groepen in Amsterdam een eigen ‘subparochie’opgericht. Met een eigen pastoor vierden de kunstenaars hun mis op Solder.”
Sinds ik er in de tachtiger jaren bij betrokken raakte, viel op dat de kunstenaarsmis steeds minder kerkgangers trok. Van de oude groep kunstenaars zijn velen overleden, en kennelijk was er onvoldoende belangstelling bij jongere kunstenaars. Er waren zelfs regelmatig zondagen dat het koor groter was dan de schare kerkgangers.
Als koorzanger vond ik dit jammer: niet zozeer vanwege de religieuze betekenis, die woog voor mij minder zwaar, maar ik had wel het gevoel dat ik voor de ‘echte’ kerkgangers een religieuze beleving mede mogelijk maakte. Mijn eigen motivatie was meer muzikaal: dit projectkoor stelde mij in staat om in een bijzondere liturgische omgeving op goed niveau mooie kerkmuziek te zingen. Kerkmuziek in de kerk, uitgevoerd op concert-niveau.
Afgelopen zondag waren er plotseling bijna 80 kerkgangers, ongeveer het maximum dat de brandweer toestaat. Misschien het resultaat van de nieuwe folder van het museum over de misviering. Twee groepen van 25 personen hadden zich tevoren aangemeld. Een groep bleek afkomstig uit Friesland: een kerk tripje georganiseerd door de PKN, per touringcar gekomen voor een zondagje Amsterdam.
Het succes had een keerzijde: tijdens het zingen zoemde minimaal 1 fotograaf voortdurend in op de sopranen of de violisten: we waren onderdeel van het museum geworden. 
Hoe leuk is dat?
De katholieke kerk, de klassieke muziek, de musea: ieder is op zoek naar zijn doelgroep, naar wegen om tradities levend te houden. De nieuwe oplossing heet ‘belevenis’. Protestanten die naar de katholieke mis komen kijken – het is voor hen een ‘belevenis’, vruchtbaar voor hun onderlinge verbondenheid.
Maar een mis als performance, moeten we dat wel willen? De vraag stellen is hem beantwoorden.
Of doe ik moeilijk? Zie ik het niet helder?
Hoe denk jij over traditie en vernieuwing van kerk en kerkmuziek?
177656_4699009923232_1115769015_o

One thought on “Misviering Op Solder: belevenis of performance?

  1. Zelf zou ik dit gebouw nooit binnengaan als kerkganger. Nu ik het zie, denk ik: wat een mooi gebouw! Dus als museum zou ik het zeker bezoeken, en wat een cadeautje zou het dan zijn om mooie muziek te horen, gezongen door een goed koor! Daar zou ik best eens religieus van kunnen worden! In deze tijd dat er wekelijks kerken en kloosters sluiten en naar nieuwe functies op zoek moeten voor de gebouwen, is het misschien wel een eigentijdse wending dat er mensen komen vanwege museumbezoek, ook al kan ik me je reserve voorstellen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s